آموزش غیر رسمی بر خلاف آموزش رسمی که هدف آن کسب مدرک تحصیلی است، بر روی کسب مهارت های فنی و حرفه ای تمرکز دارد. این آموزش تخصصی در کشور ما عمدتا توسط سازمان آموزش فنی و حرفه ای، ارائه و ارزیابی می شود. ماهیت این آموزش عملیاتی بوده و هدف آن آماده سازی مستقیم فرد برای ورود به بازار کار است.
مفهوم آموزش غیر رسمی چیست؟
اگر بخواهیم یک تعریف تخصصی در دل نظام صلاحیت حرفه ای برای آموزش غیر رسمی بیان کنیم، می توان گفت که: این آموزش پاسخی به نیازهای مهارتی افرادی است که به دنبال ارتقا دانش خود (فراتر از مسیرهای آکادمیک) هستند.
آموزش غیر رسمی چه تفاوتی با آموزش سازمان نیافته دارد؟
آموزش های سازمان نیافته فاقد برنامه آموزشی مدون و ارزیابی رسمی (روش سنتی استاد – شاگردی) هستند. در آموزش سازمان نیافته مهارت فرد صرفا بر اساس نظر کارفرما سنجیده می شود. در حالی که در آموزش های غیر رسمی شاهد سرفصل های آموزشی مشخص و نظام ارزیابی استاندارد هستیم. این موارد سبب می شوند که آموزش های غیر رسمی از نظر اعتبار در جایگاه بالاتری قرار بگیرد.
هدف از آموزش های غیر رسمی چیست؟
این آموزش مناسب کسانی است که اولویت آنها تسلط بر مهارت و ورود سریع به بازار کار است. در صورتی که این آموزش زیر نظر نهادهای دارای صلاحیت پیگیری شود، بسیار معتبر بوده و ارتقای شغلی فرد در سطوح ملی و بین المللی را به همراه خواهد داشت. با این آموزش افراد می توانند به اهداف زیر دست یابند:
شناسایی یادگیری های پیشین
تسهیل در حرکت بین سطوح (به رسمیت شناختن مسیر یادگیری مادام العمر و ایجاد ارتباط بین مهارت های کسب شده و مدارک تحصیلی)
تطبیق پذیری
بر اساس چارچوب ملی صلاحیت حرفه ای، آموزش غیر رسمی توسط نهادهای ذی صلاح ارائه می شوند (سازمان فنی و حرفه ای). بنابراین سپری کردن زمان در این سازمان ها برابر با صدور گواهینامه های صلاحیت حرفه ای بوده که در بازار کار یک سند معتبر است.
خلاصه: آموزش غیر رسمی به فرد کمک می کند تا اعتبار لازم برای ادامه مسیر تحصیلی و یا ارتقای حرفه ای شغل خود را کسب نماید.
